بــــــــاز آی

سلام دوست من...

۱۸ مطلب در آذر ۱۳۹۵ ثبت شده است

۳۰آذر
از بس بی اعصاب بودم یک کاسه تمام تخمه شکستم.
الان حس می کنم تمام جوش هام به مرز زیر پوست صورتم رسیدن.
دارم از ترس جون می دم.
الان وقت بی اعصاب شدن بود اخه!!

گمـــــــشده :)
۲۸آذر

1)امروز این فیلم را دیدم. عالی بود. به خصوص نیم ساعت اخرش.

فکر می کردم توتو کاری برای نجات خاطراتش انجام می دهد اما پا به پای بقیه موقع نابودی اش فقط اشک ریخت.

5 دقیقه پایانی فیلم معرکه بود.

از لحاظ درون مایه کمی شبیه سینمایی هوگو بود ولی خب به نظرم پارادایزو خیلی از هوگو جالب تر است.

2) بی شک یکی از بزرگترین لذت های دنیا پیدا کردن کتاب مورد علاقه ات بعد از مدت ها(حداقل 5 سال) در کتابخانه ی محبوبت است. اما نمی دانم چه مرضی است که با وجودی که به محض دیدنش حس کردم چشمانم از شدت ذوق برقی را روانه کتاب و نویسنده اش کردند و از ته دل شاد شدم، هنوز میلی به خواندنش ندارم و گوشه کیفم خاک می خورد.

ببینم بالاخره می توانم هولدن کالفیلدِ هولدن را بشناسم یا همچنان قسمت نیست.


گمـــــــشده :)
۲۷آذر










گمـــــــشده :)
۲۴آذر
چند روز است از بیکاری های اجباری سرکار استفاده می کنم و چند تا فایل صوتی قدیمی که در مورد طب سنتی از گوشه و کنار جمع آوری کردم، گوش می دهم.
یکی‌شان حدودا دو ساعت و نیم زمان می برد. مدرسش خیلی خوب همه چیز را توضیح می داد. برای تجویز نسخه برای تمام بیماری هایی که اسمشان را می آورد، اول یک توصیه می کرد:
حذف فرآورده های حیوانی و مشخصا لبنیات و تخم مرغ(به مدت 15 تا 40 روز)
حذف خوراکی های ممنوعه مثل قند و شکر و چای و روغن نباتی و هر چیزی که این مواد را دارد در خودش.
حذف فرآورده های صنعتی
و در انتهای این سه توصیه هم توضیح می دهد که حذف فرآورده های حیوانی برای یک مدت مشخص، بدن را مجبور می کند از زائدات خودش استفاده کند.
در کنار این ها به شدت توصیه می کرد از خوردن مرغ ماشینی پرهیز کنیم.
راستش از بس روی این موارد تاکید کرده، دلم نمی‌آمد به شام امشب که مرغ بود نگاه کنم. خوردم‌ها، ولی هر لقمه که می خوردم حس می کردم دارم سم به خوردِ خودم می دهم.
گذشته از این، از فکر این که یک روز مجبور باشم شکر و کیک و شیرینی مصرف نکنم چهار ستون بدنم می لرزد. اگر کسی بخواهد عذابم دهد، کافی‌ست از خوردن شیرینی و کاپ کیک و این چیزهای خوشمزه محرومم کند.
ظلم است به خدا.

+ جناب میرزا لطف کردن متن را ویرایش نمودن. اینجانب هم متن ویرایش شده ی ایشان را جایگزین کردم. باشد که یاد بگیریم این گونه بنویسیم.

سخته خدایی

:|


گمـــــــشده :)
۲۲آذر
گمـــــــشده :)
۲۰آذر

1) این روزا سرم گرم خوندن کتاب هری پاتره. هری پاتر و قدیسان مرگ.

جلد اولشو تموم کردم و دارم جلد دومشو می خونم. خیال دارم کتاب که تموم شد دوباره و برای بار چندم فیلمشُ هم ببینم.

چرا؟

نمی دونم والا. دیدین گاهی آدم به صورت غریزی به یه چیزایی گیر می ده. منم صبر می کنم ببینم غریزه ام یا روحم یا هر چی که اسمش هست دلش چی می خواد بعد همون کارو انجام می دم.

جالبش اینه شدیدا حس می کنم کتاب رو هم قبلا خوندم. اونم کتاب الکترونیکیشُ و با کلی زحمت. اما مطمئن نیستم. یعنی یادم نمیاد خدایی.

دلیل این که این روزها کمتر نت میام همین کتابه.

از الان عزا گرفتم برای وقتی که کتاب تموم بشه چون روح یا غریزه یا حس ششم یا هر کوفتی که اسمش هست به شدت هوس کرده ارباب حلقه ها رو بخونم. و در نهایت سری کتاب های نغمه اتش و یخ. این اخری رو خیلی دوست دارم بخونم ولی متاسفانه خیلی گرونه. هر چند همون ارباب حلقه ها رو هم پیدا نکردم.

احتمالا در نهایت به گذروندن یه سیر مطالعاتی تاریخی رضایت بدم بلکه روح محترم دست از سر کچلم برداره و بزاره به زندگیم برسم.

2) جمعه یک روز رویایی و خیلی خوب بود. راستش حوصله ندارم توضیح بدم چون قبلا پستی مشابه همین رو اینجا نوشتم. از اونجایی که دارم به شدت به تکرار میفتم به نظرم بهتره مجموع و نتیجه اتفاقات رو بنویسم بلکه یه چیزیش هم به درد شما بخوره.

3) داشتم با همکارم صحبت می کردم. از ته دل گفت:« این که آدم کار کنه و ماحصل زحمتش در نهایت ماهی دو میلیون بشه اما کار، کارِ خودش باشه صد شرف داره به این که برای دیگری کار کنه و ماهی ده میلیون درآمد داشته باشه»

به همون اندازه که اون از ته قلبش این حرفو زد با تمام وجود حرفشو تایید می کنم.

من از اون دسته آدمایی هستم که ترجیح می دم بی خوابی ها و حرف شنیدن ها و زحمت هام برای کار خودم باشه نه دیگری.

باشد که نصیبمان شود.

4) پدرم دوست دارم. واقعا دوستش دارم. درکش می کنم. شدیدا هم درکش می کنم. چون خودم هم دختر بزرگ خونواده هستم و حس مادری نسبت به خواهر و برادرم به شدت در من قویه.

اما واقعا ترجیح می دم بعد از این که نصیحت هاشو کرد و حرف هاشو با فراغ بال زد. بعد از این که مطمئن شد تمام حرف هاشو شنیدم با لبخند یه گوشه بشینه و دعا کنه توی چاه نیفتم.

فهمیدن این که بچه ها باید راه خودشونو برن و زندگی خودشو بکنن واقعا اینقدر سخته؟

دعای خیر پدر خیلی گیراتر از نصیحت هاشه. به خدا راست می گم.

گمـــــــشده :)
۱۷آذر

اول کمی صغری بچینم:

صبح ها کمی دیر از خانه بیرون می زنم و به تبع کمی توی ترافیک اول صبح معطل می شوم. البته زیاد نیست. در حدی که طی کردن مسیر دو دقیقه ای، ده دقیقه طول می کشد. گذر از این ده دقیقه برای ما که مثل اکثر شهرهای بزرگ عادت به ترافیک نداریم، حوصله سربر است. و سستی و کرختی اول صبح را بیشتر می کند.

یکی از همین روزاها که سوار تاکسی بودم و گرفتار ترافیک، در ذهنم به عضلاتم کش و قوس می دادم تا خواب از سرم بپرد ولی یکهو راننده با حرکتی غافلگیر کننده خواب از سرم پراند.

چند دقیقه ای تا رسیدن به میدان مانده بود که بر خلاف همیشه از یک بریدگی دور زد و در مسیری عکس مسیر معمول قرار گرفت.

طبق عادتم سکوت کردم تا ببینم راننده چه می کند.

دور زدنش که تمام شد، دنده عقب به سمت میدان پیش رفت.

راستش از این کارش ذوق کردم. زمان رسیدنمان به مقصد به کمتر از نصف رسید و از معطلی بیهوده هم خبری نبود. کار راننده جوان در نظر من قابل تحسین بود.

روزهای بعد هم با همچین موردی برخورد کردم. تعداد محدودی از راننده ها از این میانبر استفاده می کردند، شاید در دو ماه گذشته سه یا چهار نفر. اما همان سه یا چهار مورد هم برای سستی صبحگاهی نقطه عطفی بود.

و حالا کبری می چینم:

اما قصدم از این همه زیاده گویی:

توی زندگی گاهی به یک تکرار و روزمرگی دچار می شویم که به هر دری می زنیم نمی توانیم از زنجیر روزمرگی رها شویم.

تلاش می کنیم ولی ابر و باد و مه و خورشید دست به دست هم می دهند که از جایی که هستیم قدمی به جلو برنداریم.

نه این که بگویید به صلاح نیست و از این حرف ها. بعضی چیزها هدف زندگی هستند. بد نیستند. از نظر خدا هم بد نیستند. منتها نمی شود. می فهمید چه می گویم؟

این لعنتی نمی شود.

هر قدر که دست و پا می زنم و این در و آن در می زنم نمی شود.

اینجاست که زندگی یک میانبر لازم دارد. از همان بریدگی و دنده عقبی که راننده ی جوان استفاده کرد.

زندگی ام به یک میانبر نیاز دارد. میانبری که با مواجه شدن با آن از ته دل ذوق کنم و شاد شوم.

گمـــــــشده :)
۱۵آذر

آقای سربه هوا پستی با همین عنوان نوشتن که منو یاد اتفاق دیروز انداخت.

پست ایشون نخوندم هنوز. اما داستان خودم:

تو عالم خودم بودم. ساعت حدوداً هشت و بیست و سه یا چهار دقیقه بود. چیزی نمونده بود به محل کارم برسم. از پارک دانشجو (اسمش همینه) رد شدم. کنار پارک یه زمین خالی هست که مسیر من تا شرکت رو نزدیک تر می کنه.

در حالی که تو ذهنم داشتم به چیزهایی فکر می کردم که الان هیچ کدومش یادم نیست راهمو کج کردم تا از زمین خالی رد بشم که...

چشمتون روز بد نبینه صدای یه گله سگ در حال پارس کردن و دویدن به سمت خودم رو شنیدم.

چنان جا خوردم که تنها چیزی که در اون لحظه به ذهنم رسید، دویدن بود.

و با وجودی که آخرین باری که داد زدم سر برادر جانمان و چند ماه پیش بوده و عادت به جیغ زدن هم ندارم اما خودمم باور نمی کردم دارم جیغ می زنم.

یعنی ترسیدم.

به معنای واقعی کلمه ترسیدم.

و هر لحظه حس می کردم الانه که یکی شون از پشت بهم برسه و کارم تموم بشه.

تو اون لحظه به این فکر کردم که اگه هار باشن و گازم بگیرن باید چیکار کنم؟

عرض زمین طی کرده بودم که دو رفتگری که هر روز اون حوالی رو نظافت می کردن و صدای من شنیده بودن بهِم رسیدن. یکی شون یه جوان تقریبا سی ساله و ناشنوا بود و اون یکی یه پیرمرد حدودا 50 ساله. این دو نفر با ایما و اشاره با هم صحبت می کنن. پیرمرد می تونست به زبان اشاره صحبت کنه و همکار ثابت جوان ناشنوا بود.

با دیدنشون ایستادم.

با ایستادن من سگ ها هم ایستادن.

اما هنوز هم پارس می کردن.

یه نگاه به سگ ها کردم که در حال پارس کردن نفس نفس می زدن و یه نگاه به جوان ناشنوا که وقتی چشمش به قیافه ی سفید شده از ترسم افتاد با اشاره و نگاهی که نمی دونم چه معنی داشت، گفت که برم.

نفس نفس می زدم. سگ ها هم دیگه حرکتی نمی کردن. خطاب به جوان یه «ببخشید» گفتم و رفتم.

این جوان حدود یه ماه پیش وقتی مشغول نظافت همون حوالی بود و منم داشتم از سمت دیگه به محل کارم می رفتم یهو خیلی ناغافل جاروشو به سمت سگی که داشت بی صدا به سمت من میومد و ظاهرا قصد آزار هم نداشت، پرت کرد.

اون موقع یه نگاهی بهش کردم که یعنی چرا این کارو کردی؟

یه کم که حالم بهتر شد و از شک در اومدم یادم افتاد که موقع اومدن داشتم  هیجانات زندگیم رو میشماردم و با خودم می گفتم من چقدر زندگی یکنواختی دارم. و از اونجایی که سگ های اون حوالی هم با وجودی که می تونستن تیکه پاره ام کنن و نکردن به این نتیجه رسیدم که هیجان خونشون کم شده و خواستن یه کم تفریح کرده باشن.

++من این جوان و پیرمرد همکارش رو هر روز می بینم. و بار ها با خودم گفتم سلامشون کنم و خسته نباشیدی بهشون بگم ولی هیچ وقت این کارو نکردم و دیروز به شدت بابت این کارم ناراحت بودم.


گمـــــــشده :)
۱۳آذر

از من به شما نصیحت و وصیت در صورت آبریزش بینی و چشم به بخور نوعی گیاه که من به اسم اکالیپتوس میشناسمِش رو بیارید. خدایی معجزه می کنه.

فقط موندم من 24 ساعت تمام اشک ریختم بعد خواهر جان و مادرجانمان دقیقا در بیست و چهارمین ساعت یاد همچین دوایی افتادن.

میزان اهمیتم یه وقت باعث حسادتون نشه احیانا

:|

++دوست عزیزی درمان دیگه ای پیشنهاد کردن که به قول خودشون کاملا معجزه گره. و امتحانشو پس داده. و سریع تر از قرص هم عمل می کنن.

اول گَرده ی گل:دونه های ریز زرد رنگ اندازه خاک شیر هستن که با یه مقدار آب یا شیر ولرم حل می کنین و می خورین.

دوم یه دونه عنابُ بزنین سر چنگال یا سیخ یا هرچی. روی گاز نگه دارین.مثل اسفند دود می کنه. دودشو تنفس کنین و بزارین وارد دماغ مبارک بشه. کلا دود عناب که بره توی بینی برای سلامت مغز خیلی مفیده.قدیما هم برای رفع عفونت و آلرژی عناب دود می کردن.

این توصیه ها رو جدی بگیرید ها. طرف کم آدمی نیست. فقط مونده با رئیس سازمان ناسا ارتباط حسنه برقرار کنه.

به جون خودم راست می گم.

+ عدم استفاده از دارو تجربه جالبی بود. ممنون بابت یاداوریش. بچه تر که بودم خیلی به درمان های سنتی علاقه داشتم ولی دنبالش نگرفتم. بانی خیر شدین.


گمـــــــشده :)
۱۲آذر

به توصیه تون گوش نموده و از یک بامداد امروز صبح تا الان یه دونه قرص هم نخوردم.

وضعمو تشریح می کنم:

تب دارم.

چشم چپم از بس اشک ریخته به نصف اندازه واقعیش رسیده و سرخ سرخ شده. طوری که حس می کنم اگه بهش دست بزنم زخم می شه.

دماغم شده دو برابر اندازه معمول.

سرم سنگینه. از بس که دراز کشیدم.

کارامو یه چشمی انجام می دادم. البته کاری هم نداشتما. ولی خب. همین اینترنت و فیلم دیدن و اینا.

اینا هم کاره دیگه.

فقط موندم با این چشم و دماغ مبارک فردا چطوری راهی کار و زندگیم بشم؟

اگه فردا هم پرهیز امروزو داشته باشم فاتحه ام خونده اس.

الان می فهمم چرا قدیما برای یه سرماخوردگی ساده چند روز تو رختخواب می موندن. واقعا نمی شه به کارای روزمره رسید.

+ترخینه عنصر معجزه گری برای سرماخوردگی نیست ولی خوبه. از هیچی بهتره.

++فیلم جنایت و جُنحه رو دیدم. فیلم خوبیه. کم کم داره از وودی آلن خوشم میاد. اصلا آدم جالبیه خدایی. سبک بازیش توی آنی هال و این فیلم تقریبا مشابهه. یعنی اصلا خود خودشه. اصلا حس نمی کنید داره فیلم بازی می کنه.

گمـــــــشده :)