بــــــــاز آی

سلام دوست من...

۷۷ مطلب با موضوع «کتابخونه ی من» ثبت شده است

۲۱بهمن

فریدون سه پسر داشت تور، سلم و ایرج. ایرج کوچکترین آن ها بود. وقتی فرزندانش به سن پادشاهی رسیدند، فریدون برای آنکه انگیزه اختلاف را از میان فرزندان بردارد کشور پهناور خود را سه بخش کرد: روم و کشورهای غربی را به سلم که بزرگتر برادران بود واگذاشت. چین و ترکستان را به تور بخشید و ایران و عربستان را به ایرج سپرد.

سلم و تور هریک رهسپار کشور خود شدند و ایرج در ایران که برگزیده کشورهای فریدون بود به تخت شاهی نشست.

مدتی نگذشته بود که تور و سلم به ایرج به خاطر پادشاهی بر ایران حسادت کردند(چرایی اش را خودتان بخوانید هرچند حسادت شاخ و دم ندارد) پیکی سخندان با این پیام «باید یا تاج از سر ایرج باز گیری و او را چون ما به گوشه ای بفرستی و یا آماده نبرد باشی. اگر ایرج همچنان برتخت بماند ما با سپاهی گران از ترکان و چینیان و رومیان به ایران خواهیم تاخت و دمار از روزگار ایرج برخواهیم آورد.»
نزد فریدون فرستادند.

فریدون از شنیدن پیام آشفته می شود، پیک را با نصایحی پدرانه به نزد اربابانش می فرستد و ایرج را فرا می خواند.

«تو باید که هوشیار باشی و اگر به کشور خود پای بندی در گنج را بگشائی و سپاه بیارائی و آماده بنشینی. چه اگر با بداندیشان مهرورزی کنی آنان را گستاخ تر کرده ای.»

اما ایرج مهربان و بی نیاز و پرآزرم بود.

«اگر شهریار بپذیرد من از تخت شاهی می گذردم و دل آنان را به راه می آورم و چندان مهربانی می کنم تا خشم و کین را از خاطر آنان بیرون کنم.»

***
ایرج با تنی چند از همراهان بسوی برادران رفت. وقتی نزدیک آنان رسید سلم و تور با سپاهی گران پیش آمدند. ایرج به مهربانی، برادران را درود گفت و گرم در برگرفت. اما دل ایشان پُر کینه بود. با ایرج بدرون خیمه رفتند.


تور درشتی آغاز کرد که «ایرج، تو از ما هردو کهتری. چگونه است که باید تو صاحب تاج و تخت ایران شوی و گنج پدر را زیر نگین داشته باشی و ما که از تو مهتریم در چین و روم روزگار بگذرانیم؟ پدر ما در بخش کردن کشور تنها ترا گرامی شمرد و بر ما ستم ورزید.»

ایرج به مهربانی گفت «ای برادر، چرا خاطر خود را رنجه می داری. اگر کام تو شاهنشاهی ایران است من از تاج و تخت کیانی گذشتم و آنرا بتو سپردم.»


اما تور سرجنگ و آزار داشت. از مهربانی و آشتی جوئی ابرج خشمش افزون شد و درشتی از سر گرفت و سخنان سخت آغاز کرد. هر دم از جای برمی خاست و بدین سوی و آن سوی گام برمی داشت و باز برجای می نشست. سرانجام خشم و بیداد چنان پرده شرمش را درید که برخاست و کرسی زرین را که برآن نشسته بود برگرفت و به خشم بر سر ایرج کوفت.

ایرج دانست که برادر قصد جان وی دارد. زنهار خواست و ناله برآورد که «از خدای نمی ترسی و از پدر پیر نیز شرم نداری؟ از هلاک من بگذر و دست به خون من آلوده مکن. چگونه دلت می پذیرد که جان از من بگیری؟ خون من دامنت را خواهد گرفت.


پسندی و همداستانی کنی                    که‌جان داری و جان ستانی کنی؟
میازارموری که دانه کش است             که‌جان‌داردوجان‌شیرین‌خوشست

سیاه اندرون باشد و سنگدل                که خواهد که موری شود تنگدل


تور آن سخنان را شنید و پاسخ نداد. خنجری از کنار موزه ی خود بیرون کشید و پهلوی ایرج را با آن بدرید و با همان خنجر سر از تن برادر جدا کرد. سپس سر برادر را به مشک و عنبر آکنده کرد و نزد پدر فرستاد.

++عرضم این است که تا امروز چندین نفر را دیده ام که با عزیزترین هایشان شراکت کرده اند و دست بر قضا از همان عزیزترین ها ضربه خورده اند. به قول دوستی زمانی که بحث پول وسط می آید برادری هم کاری از پیش نمی برد. نتیجه ی اخلاقی این که برای استحکام روابط خانوادگی از کارهای شراکتی برحذر باشید.

+در داستان زال و رودابه زمانی که زال برای اولین بار به دیدار رودابه در قصرش می رود می خوانیم:

«چه بسیار شب ها که از خدای جهان دیدن روی تو را خواسته ام، اکنون چاره ی کار کن که تو در بامی و من در کوی»

رودابه بند از گیسوان گشود، ابریشم مشک بوی را فروریخت و از آن کمندی بافت خم اندر خم و مار بر مار. از کنگره بام فرو هشت و آواز داد: ای دلاور این کمند بگیر و به بام بیا.

مانده ام راونزل از ما تقلید کرده یا فردوسی از راپونزل؟ اسمش راپونزل بود دیگر نه؟

گمـــــــشده :)
۲۹دی

اعتراف می کنم هیچ اطلاعات خاصی در مورد احمد متوسلیان ندارم و نداشتم.راستش میلی به سرچ های اینترنتی ندارم. یعنی بیزارم از اینکه تا تَقی به توقی می خورد فورا گوگل گرامی را باز کنم و جواب سوالم را بگیرم. ترجیح می دهم اموخته هایم را ذره ذره و در گذر زمان از لابه لای کتاب ها جمع کنم.

به جز یک کتاب و البته اشارات جسته گریخته در کتاب های دیگر  مطلبی در مورد متوسلیان ندیدم. آن یک کتاب  را هم دو سال پیش کشف کردم. که به دلیل حجم زیاد، خواندنش به اتمام نرسید.

اما ضربت متقابل را به شما معرفی می کنم باشد که یک نفر میلی به خواندنش پیدا کند. کتاب در اصل در مورد لشکر 27 محمد رسول الله است که حاج احمد یکی از بنیان گذارانش بوده.

این همه را برای این گفتم، چون ایستاده در غبار را دیدم.

چون از دیدن دیدن حاج احمدی که در نمایش شخصیتش غُلُو خاصی ندیدم، کیف کردم. حتی گاهی با یک فرمانده خاکستری هم مواجه می شدم.

چون وقتی در انتهای فیلم فهمیدم متوسلیان در بیروت مفقود شده نه در خاک خودمان خیلی جا خوردم. راستش تا همین یک ساعت پیش فکر می کردم در طی عملیاتی یا شناسایی یا چیز دیگری در جبهه های جنوب مفقود شده.

اما شاید می شد استیصالش را قشنگ تر  نمایش دهند. این که با 350 نفر به عملیات رفت و با 60 نفر برگشت.



گمـــــــشده :)
۲۰دی

داشتم لای کتاب ها چرخ می زدم که چشمم به کتابی که عکسش را می بینید، افتاد. مانده بودم که چطور تا به امروز ندیده بودمش. بی معطلی برَش داشتم.راستش این روزها عزا گرفته بودم چطور همپای برادر جان صبر کنم و شاهنامه بخوانم. تازه ان کتاب مختص سن او بود نه من.

یک کتاب دیگر هم می توانستم انتخاب کنم. قفسه ها را دانه به دانه نگاه می کردم اما هیچ کدام فریبنده نبودند.

چشمم به دو تا از کتاب های کارلوس فوئنتوس افتاد. از آن تازه رسیده های کتابخانه بودند. نوِ نو. اما بوی نویی نمی دادند. چرایش را هم نمی دانم. یکی «مرگ آرتیمو کروز» و دیگری«پوست انداختن».

کارلوس فوئنتوس را از اینجا شناختم. موقعی که داشتم دو کتاب را ورانداز می کردم کل وبلاگ دکتر هم جلوی چشمم رژه رفت. با خودم گفتم احتمالا داستانش پلیسی-جنایی  است و من هم راستش را بخواهید دل خوشی از این ژانر ندارم.(نمی دانم استفاده از کلمه ی «ژانر» در اینجا درست است یا نه.)
«پوست انداختن» را به خاطر اسمش دوست داشتم. چون مدت هاست در حال «پوست انداختن» هستم. یک جورهایی دوست داشتم به خاطر اسمش بخوانمش. اما حجمش زیاد بود و خواندن دو کتاب حجیم در یک سری را در توانم نمی دیدم. مرگ آرتیمو کروز کمی بهتر بود. البته از نظر تعداد صفحات. 200صفحه ای با هم توفیر داشتند.

کمی آن طرف تر در قفسه ای دیگر چشمم به «طلسم گمشده» دن براون خالق «رمز داوینچی» افتاد. این که دن براون خالق راز داوینچی است را پشت کتاب نوشته بودند و برایم سوال شد چرا کسی که رفته برای کتابخانه کتاب های جدید بخرد طلسم گمشده را خریده ولی آن یکی را نه!!!

البته انتقادات دیگری هم به این فرد دارم که در ادامه می نویسم.

داشتم می گفتم. مانده بودم بین طلسم گمشده و مرگ آتیمو کروز کدام را بردارم! چون انتخاب برایم سخت بود سری به قفسه ی دفاع مقدس زدم اما چیز جدیدی که چشمم را بگیرد نداشت. کمی آن طرف تر، آن پشت تر ها قفسه کودک و نوجوان را هم نگاهی انداختم. راستش انگیزه ام دیدن کتاب های جدید احتمالی اش بود. خوشحال شدم این قفسه هم بی نصیب نمانده. لابه لای کتاب های جوراجور چشمم به کتاب زیر افتاد.

راستش دلم نیامد برای برادر جان نیاورمَش. هرچند هنوز در داستان قارن و سام شاهنامه و به دنیا آمدن زال مانده ایم و پیشرفتی نداشتیم.

بی معطلی بی خیال کارلوس فوئنتوس و دن براون شدم. و 12 افسانه ی قدیمی جهان را برداشتم.

تصویرگری اش در ابتدا به نظرم جالب بود اما کمی بیشتر که ورق زدم کمی پشیمان شدم چون در مقایسه با تصاویری که والت دیزنی نشانمان داده بودند سفیدبرفی و سیندرلا و زیبای خفته و راپونزل و هانسل و گرتل زیباتر هم بودند.بد نیست چند تا از عکس هایش را ببینید:

این یکی سیندرلا است.وقتی فرشته مهربان جادویش می کند. آن پایینی هم سیندرلا با شوهرش.


دیو و دلبر:


 

راپونزل

این هم سفیدبرفی. خدا رو شکر واقعا در نظرش سفید بوده.

بگذریم. همین طور که داشتم کتاب را ورانداز می کردم چشمم به قیمتش افتاد. و راستش را بخواهید برق به کلی از سرم پرید. قیمتش 65 هزار تومان نا قابل بود. فکرش را بکنید!!! 65 هزار تومن ناقابل فقط برای یک کتاب نهایتا دویست صفحه ای.

راستش دستم به آن مسئول خرید کتاب های جدید برای کتابخانه برسد بابت همین یک کتاب حالش را می گیرم. نه که کتاب بدی باشد. اتفاقا خیلی هم خوب بود ولی به اصطلاح سرش به تنش نمی ارزید. آخر آن لامصب یا به عبارت صحیح تر لامذهب از دایره المعارف هالیوود هم گران تر بود. (خودم در نمایشگاه قیمت کردم. قیمت اصلی اش 48  هزار تومان می شد. آن هم یک کتاب قطور و تمام گلاسه)

از همه این ها که بگذریم خوشحالم که مسئول خرید کتاب ها همچین خبطی کرده چون مدت ها بود داشتم دنبال قصه هایی می گشتم که خودم در کودکی خوانده ام ولی برادرجانمان هنوز نخوانده است.

گمـــــــشده :)
۱۹دی

چند هفته ای می شود که مشغول خواندن کتابی هستم. از همین کتاب های زندگی نامه ای که اسرا و رزمنده ها درباره ی دفاع مقدس می نویسند. چیزی فراتر ازکتاب های پیشین برایم نداشت جز این که از سرنوشت آن بیست و سه نفر مطلع شدم.

به خاطر یک اعتقاد که نمی دانم درست است یا غلط، دوست دارم تمام کتاب های موجود در این باره را بخوانم. بلکه بشود سره را از ناسره تشخیص داد و به یک باور غیرقابل تغییر رسید. باوری که با دیدن امتیازات ویژه و برخورد های نافرم و سفسطه های ناجور تغییر نکند. تا اینجایش هم به یک چیزهایی رسیده ام ولی راستش را بخواهید همه اش فقط به درد خودم می خورد و نمی توانم کسی را متقاعدد کنم که وقتی پیکر شهدای گمنام را یرای تشییع به شهر می آورند و می گوید:« .....» متقاعدش کنم که:«.......»

نه فقط در این مورد، در خیلی از موارد دیگر هم وضعم همین است. خودم می فهمم اما توانایی انتقالش را ندارم. در جواب چرایی اش، می توانم بگویم: شاید چون معتقدم یک سری چیزها را آدم خودش باید بفهمد. نمی شود مغزش را با یک سری جمله قشنگ پر کرد.

اما واقعیتش این است از حرف زدن می توسم. می ترسم نفر مقابلم خیلی بهتر از من سفسطه های رایج را بلد باشد و به جای این که ابرویش را درست کنم بزنم چشمش را هم کور کنم.

کتابم دیروز تمام شد. امروز به جای کتاب، یک فیلم دیدم که بدجوری حالم را گرفت. مسخره و بچگانه بود. لیست ده فیلم برتر 2016 را نوشتم که به محض گرفتن حقوق مبارکم سهم الفیلمم را به الی جان پرداخت کنم و روانه اش کنم برای خرید فیلم های جدید.


گمـــــــشده :)
۰۷دی

نمی دانم دقت کرده اید یا نه!

اما من دقت کرده ام و به این نتیجه رسیدم که در تمام مراحل زندگی حداقل یک نفر باید در زندگی مان باشد که به قول خودمان:«برام بمیره و براش بمیرم»

حالا این یک نفر می تواند مادر باشد یا پدر(قبول کنید هیچ کداممان هر دو را به یک اندازه دوست نداریم.)

خواهر باشد یا برادر

همسر باشد یا فرزند

البته می شود بیشتر از یک نفر را هم دوست داشت. اما مهم این است که حداقل باید یک نفر باشد که:«عاشقش باشی و عاشقت باشد»

بماند که علما در باب وجود واقعی عشق هم اختلاف نظر دارند. شما بخوانید:«دوستم داشته باشد و دوستش داشته باشم»

بگذریم.

قصدم از این اضافه گویی ها این بود که نمی دانم چرا وقتی این یک نفر وارد زندگی مان می شود دیگر آن یک نفرهای قبلی تا درصد زیادی به فراموشی سپرده می شوند و مثلا اگر ذهن را به چند بخش تقسیم کنیم و منتهی الیه سمت راست یا چپ بالای ابروها در جمجه و نزدیکی مخ را جایگاه آن حداقل یک نفر جدید قرار دهیم، حداقل یک نفر قبلی به جایی در منتهی الیه قسمت غربی یا شرقی جمجه و در نزدیکی بصل النخاع نقل مکان می کند یعنی جایی در قهقرای ذهن.

و جالب است که به محض رفتن آن«حداقل یک نفر جدید»، حداقل یک نفر قدیمی دوباره به جایگاهش باز می گردد و روز از نو و روزی از نو.

برای همین است که وقتی شکست عشقی یا به قول امروزی ها عشخی می خوریم به جای خودکشی و برای فرار از مانایی و درد و رنج می چسبیم به پدر و مادر و خواهر و برادر و تا جایی که می توانیم محبتمان را بی دریغ نثارشان می کنیم.

مصداق بارزم هم همین سمیه ی سینمایی ابد و یک روز است.

و خیلی مصداق های دیگر که شما بهتر بدانید.

از این رابطه مستقیم یا شاید هم معکوس که بگذریم امروز سری به کتابخانه زدم تا برای برادرجانم کتاب به امانت بگیرم. از بس با دیدن تاریخ کره حرص خوردم که تصمیم دارم شاهنامه را به برادر جان معرفی کنم و با هم دقایقی از روز را به شاهنامه خوانی بگذرانیم.

گشت زدن های امروزم لابه لای قفسه ها خیلی برایم تازگی داشت چون تعدادی مهمان جدید به قفسه ها اضافه شدند. کتاب هایی که هفته هاست دارم از دور بارکد زدنشان را تماشا می کنم و بی صبرانه منتظر بودم رخ بنمایند.

عنوان خیلی هاشان جدید بود و تا به حال اسمشان را هم نشنیده بودم. مثلا کتاب«کلت45» که رمانی بود از یک نویسنده جوان. اولین رمانش، آن هم در 24 سالگی.

یا یک کتاب از اشعار داستانی مولانا که به انگلیسی و فارسی نوشته بودند. فک کردم برای الی جانمان جالب باشد.

خلاصه این که دستاورد امروزم یک شاهانامه ی منثور مناسب برای کودکان بود و یک کتاب حاوی اشعار برگزیده ی مولانا.

برگشتنی هم با برادر جان نشستم به شاهنامه خوانی.

حس خوبی بود. شما می دانستید ارمایل و کرمایل که بودند و چه کردند؟ من که نمی دانستم.

بعدا نوشت: نویسنده این سطور شکست عشقی نخورده فقط حالش عجیب خراب است. و دربه در دنبال چیزهای حال خوب کن می گردد.

گمـــــــشده :)
۰۷آذر

«دخترک کتاب را زیر بغلش زد و از حیاط مدرسه گذشت تا به کلاس برود. مانتوی بلند طوسی اش موقع راه رفتن صدایی شبیه شَلپ شلوپ می داد. عینک ته استکانی به چشم زده بود که برای بچه های امروزی خیلی ضایع به نظر می رسد. اما در همان روزها هم ترکیب عینک با مقنعه سفید چانه دار چهره ی خنده داری به دخترک داده بود.»

با دیدن اتفاقی این کتاب توی یه کتاب فروشی این تصویر توی ذهنم نقش بست. کتابُ خریدم و به برادرم هدیه دادم. داستان کتابُ یادم نمی اومد ولی تصاویرشو کاملا به خاطر داشتم.

همین چند ساعت پیش از برادرم خواستم کتابُ با صدای بلند برام بخونه.

حس شیرین و البته عجیبی بود. حس گذر عمر....


+برای لیدی عزیز

گمـــــــشده :)
۳۰آبان

1) الی جانمان یه لیست 17 تایی فیلم خریده که از سال 1952 شروع می شه. مسلما برای دیدنشون چالش بزرگی در پیش دارم.

2) little miss sunshine یه فیلم خنده دار، سرگرم کننده و دیدنیه. چیزی که در مورد خارجیا برام خیلی جالبه نحوه برخوردشون با مرگ عزیزانشونه. یعنی حال می کنم وقتی می بینم جنازه پدربزرگ خونواده یه گوشه اس بعد همگی دارن شام می خورن مثلا. فیلم کاملا خونوادگیه. و به جز خود مسابقه که همه دختر بچه هستن چیز خاصی نداره که مانع دیدن با خونواده بشه.

3)کتاب رویای نیمه شب رو تموم کردم.راستش یاد کتاب قصه های بچگیامون افتادم که همه چیز به خیر و خوشی تموم میشد. یاد داستان علی بابا و چهل دزد بغداد افتادم. خوندنش حس خوبی داشت ولی خیلی از دست هاشم حرص خوردم. خیلی خنگ بود. نمی دونم دختره دیگه باید چیکار می کرد!!!

اگه می خواید به طور تخصصی در مورد مسائل مورد اختلاف شیعه و سنی تحقیق کنید علاوه بر این کتاب که به صورت محدود به بعضی مسائل اشاره کرده، کتاب شب های پیشاور خیلی کتاب مناسبیه.

4)فیلم دوران مهرورزی هم فیلم قابلیه. من که خوشم اومد. منتها این یکی رو نمی شه با خونواده دید.

جدیدا دارم خودمو تو شخصیت  فیلم ها پیدا می کنم. بازی جالبیه. امتحان کنید البته اگه تا حالا امتحان نکردین.

5)بعد از دیدن دو تا فیلم و تموم کردن یه کتاب حس یه انسان فرزانه رو پیدا کردم. هر سوالی دارید می تونید بپرسید (:دی)





گمـــــــشده :)
۲۶آبان

نمایشگاه کتاب تو شهرمون از دیروز شروع شده.

بحثی از بن نمی کنم. که 80 تومن باید از جیب ما بره و 20 تومن باید از جیب دولت.

این که اون پشت مشت ها چه سیاستی خوابیده رو نمی دونم.

فقط می دونم همه چیز واقعا گروووون بود. اینو بی خجالت می گم. هیچی با جیبم هم خونی نداشت. دقیقا قیمت هیچ کدوم از کتاب های مورد نیازم با جیبم هم خونی نداشت. و وقتی با جیب یه جوون کاملا معمولی هم خونی نداره با جیب بقیه هم هم خونی نداره. پس از همین تریبون اعلام می کنم اینقدر نگین چرا ملت کتاب نمی خَرن. گروونه خب. خیلی از کتاب ها بودن که دوست دارم تو آرشیوم داشته باشم که گه گاهی با نگاه کردن به صفحاتشون و خوندن چند صفحه ازشون حال دلم خوب بشه. ولی چشمم به قیمتش میفتاد بی خیال حال خوب می شدم. نمی ارزید. واقعا نمی ارزید.

حالا خودم مهم نبودم. به هر حال عمریه دارم خوراک روحمو از کتابخونه تامین می کنم. نشد از دوستان. نشد بی خیالش می شم. :دی

ولی خیلی برام مهم بود که برای اخوی گرام کتاب هایی رو بخرم که خودم توی بچگی هام خوندم. کتاب هایی مثل پیتر پن، سفیدبرفی و هفت کوتوله، دختر کبریت فروش، شنل قرمزی و حتی دیو و دلبر. خرید یه کتاب کودک با برگه های معمولی و اندازه معمول کتاب کودک حداکثر 3 هزار تومن می شه. می دونم نویسنده های خوبی در زمینه کودک داریم ولی دلم می خواست کتاب هایی رو که خودم خوندم، براش بخونم. یا برام بخونه و نظرشو بدونم.

ولی ناشران عزیز تمام کتاب های مد نظر من رو با کاغذ گلاسه و در قطع بزرگ و یا حتی مصور چاپ کرده بودن. حتی نتونستم یه چاپ معمولی پیدا کنم. نه تنها تو این نمایشگاه بلکه در گشت و گذارهای قبلی هم تو کتابفروشی های مختلف ندیدم.

در عوض تا دلتون بخواد از این کتاب های حسنی نگو بلا بگو با چاپ معمولی موجوده. که من واقعا منتفرم از این کتاب ها. خیلی مسخره نوشته شدن. و اصلا به دلم نمی شینن.

کل غرفه ها رو دونه به دونه گشتم. بالاخره به غرفه ی زیر رسیدم. خودم همیشه دوست داشتم و دارم قصه های قدیمی رو به زبان ساده بخونم. به هر حال انتخاب بدی برای برادر جان نبودن.


اما بریم سر وقت عشق خودم. همون اول گشت زنی هام چشمم خورد به نازنینی که در زیر می بینید.

دو جلده. چیزی نبودا. همه اش 110 تومن. با تخفیف می شد 98 تومن.

به شدت برای بهبود کارم بهش نیاز داشتم. ولی موجودیم معادل قیمت یه جلدش بود. تازه با تخفیف.

برای این که به خریدنش فکر کنم رفتم بیرون دو کاسه آش خوردم به علاوه ی لقمه هایی که الی جون برام آورده بود. بعد این که احساس سیری کردم کمی عقلم سرجاش اومد. دیدم فعلا با وضع موجود کار عاقلانه ای نیست. یعنی بود ها. ولی خب راه نداره فعلا. اینه که از همین تریبون اعلام می کنم هر کی می خواد برای تولدم کادو بخره گزینه مناسبیه ها. تا اردیبهشت هم وقت دارین. مطمئن باشین با دیدنش ذوق مرگ می شم

:دی

این که کتاب ها رو جوری چاپ می کنن که جذابیت بصریشون برای بیننده زیاد بشه و مردم ترغیب بشن به خریدن خیلی خوبه مثلا کتاب های زیر جون می دن برای کتابخونه های تزیینی.

برای جبران ناکامی ناشی از نخریدن کتاب مدنظرم برای خودم «رویای نیمه شب» رو گرفتم. به این امید که برای کتابخونه ای که احتمالا در اینده خواهم داشت آرشیو خاطره انگیزی جمع کنم. هرچند کتاب تو دستم نمی مونه و چون خودم برای پیدا کردن کتاب مورد علاقه ام کلی دردسر می کشم هر کی درخواست کنه با کمال میل بهش می دم. برای اخوی هم دو تا کتاب گرفتم به این امید که از تب لت دور بشه ولی فقط یه نگاه بهشون کرد و گذاشتشون سر طاقچه. خوشحال شد ولی جذابیت بازی های تب لت هنوز هم بیشتره.

نمی دونم چرا هرجا چشمم به کرگدن میفته یاد ایشون میفتم. :دی

خیلی دوست داشتم ناطور دشت رو هم بخرم. اما فقط یه ترجمه تو نمایشگاه به اون بزرگی دیدم. و راستش اسامی لیست سلینجر شاسی هولدن هم یادم نبود که بدونم این مترجم خوبه یا نه. اینه که بی خیال خریدنش شدم.

گمـــــــشده :)
۲۹مهر

1) در راستای پست قبل و برای این که برادر جانمان وقتی مردی شد و چشمش به این سطور افتاد، روح پر فتوح آبجی بزرگه رو قرین رحمت کلمات نکنه باید بگم که وقتی دیدم وضعش خیلی خرابه نشستم قشششششششنگ سر صبر چندین بار انجماد و ذوب رو براش توضیح دادم. بعدش هم به سختی فراوان مفهوم تبخیر رو جا انداختم. تا وقت خواب هم یکی دو بار ازش پرسیدم. و نتیجه این شد که یه مثبت گرفته بود و با کلی ذوق هم نخوه سوال جواب دادنشو برام تعریف می کرد.

2) فیلم خدایان مصر یه فیلم کاملا سرگرم کننده ست. به خصوص بعد از دیدن فیلم های پر از خونِ ترنتینو خیلی می چسبه. چون به جای خون، آب طلا از بدنشون می ریزه. نا سلامتی خدا بودن دیگه.

3) رفته بودم اداره پست کار داشتم. آخر وقت بود. قبل از هر کاری از خانمی که پاکتو ازش خریدم پرسیدم:

- تایم کاری تون تا چنده؟

+یک و نیم

و اون موقع 5 دقیقه مونده بود به یک و من بودم و 4 تا پاکت که باید ارسال می شد.

تا آدرس ها رو بنویسم ساعت شد یک و 5 دقیقه و در تمام این مدت مسئول باجه پست پیشتاز به جون من و دو نفر دیگه که اونا هم کارشون گیر بود،  غر زد که چرا کارمونو انداختیم آخر وقت و امروز پنجشنبه اس این حرف ها.

حوصله ی دعوا نداشتم.هر چی می گفت، جواب می دادم:

- من شرمنده ی شمام. حق دارین. ولی منم نتونستم زودتر از این بیام. وگرنه خدای نکرده قصد ازار نداشتم.

مشابه این جمله رو برای آقایی که مسئول تحویل پاکت ها به ماشین حمل، بود هم گفتم.

اما الان دارم اینجا خطاب به همون خانمه می گم:

دِ آخه بیشعور، تایم کاری تا یک و نیمه. داری بابت راه انداختن کار من حقوق می گیری. کارتو بکن و زِر اضافی هم نزن.

در حالت کلی اصلا دلم نمیاد خارج از وقت اداری از کسی بخوام کاری برام انجام بده چون خودم به شدت از این کار متنفرم. هر روز منتظرم ساعت 2 و 30 دقیقه رو نشون بده و من بزنم به چاک(تا این حد عاشق کارم هستم) اما خدا نیاره روزی رو که رئیس به فکر ارضای حس ریاست طلبیش بیفته.

اون وقته که از درون خودخوری می کنم و کاری هم از دستم برنمیاد.

اما کاری که من ازشون می خواستم در وقت اداری بود نه غیر اون.

4) سال دوم دبیرستان توی کتاب ادبیات یه بخشی داشتیم به اسم ادبیات مقاومت. و توی اون بخش یه شعری داشتیم از یه شاعری به اسم پابلو نرودا. یادمه اون زمان وقتی این شعرو خوندم دلم می خواست در مورد نرودا بیشتر بدونم. همین طوری الکی ازش خوشم اومده بود.

گذشت تا این که دو سال پیش کتاب «خاطرات پابلو نرودا» رو از پاتوق محبوبم پیدا کردم ولی هنوز همت نکردم بخونمش. انگار که با گذشت زمان دوست داشتنی هامون کمرنگ می شن و کم کم به طور کلی رنگ می بازن.

 امروز با دیدن فیلم COLONIA و شنیدن اسم شیلی و آلنده دوباره یاد نرودا افتادم.

داستان فیلم بر اساس واقعیته. ولی تو ذوقم خورد وقتی دیدم ادم بده قصه تازه سال 2004 دستگیر شد و سال 2010 تو زندان می میره.

حدود 40 سال خون مردومو تو شیشه بکنی بعد فقط 6 سال تو زندون بمونی؟ به عدالت خدا شک کردم اصلا.

+عکس رو از روی کتاب الی جوون گرفتم. پیدا کردن کتاب خودم کار حضرت فیل بود.

اون نقاشی کنار شعر هم خیلی جالبه. ازش خوشم میومد.

گمـــــــشده :)
۲۳مهر

1) کتاب جاناتان مرغ دریایی رو خوندم. خوندنش شاید 60 دقیقه وقت بگیره و در صورت دقت زیاد حداکثر می شه 90 دقیقه. اما بهتون اطمینان می دم که یا باعث می شه در خود فرو برید که چرا مثل جاناتان عمل نمی کنید یا نکردید یا باعث می شه برای خودتون ذوق کنید که مثل جاناتان دارید راه درست رو طی می کنید.

نمی دونم چرا من همیشه فکر می کردم نویسنده این کتاب باید تولستوی یا همچین کسی باشه اصلا ذهنم به ریچاردباخ قد نمی داد.

آقای سربه هوا هم در مورد کتاب توضیحاتی دادن که می تونید اینجا بخونید.

2)جدیدا یا شاید هم قدیما (یعنی چیزی که از قدیم هم مد بوده ولی من نمی دونستم) مد شده که وقتی کسی حس می کنه توی زندگیش رنج زیادی کشیده نسبت به بقیه فخرفروشی می کنه.
چون اونا همچین رنجی رو متحمل نشدن ولی اون شده.

خلاصه یه جوری از بالا به بقیه نگاه می کنن که آدم از خودش می مونه.

عرضم به حضورتون عزیزانم ممکنه طرف مقابلتون هم هم پای شما رنج کشیده باشه اما شما ندونید.

حتی اگه این طور نباشه باید بهتون بگم این شتریه که در خونه ی همه ماها می خوابه. این که امروز دوران خوشی و شادی فرد ایکسه دلیل نمی شه که فردا هم روزگارش به همین منوال سپری بشه. رنج کشیدن جزئی از زندگی همه ماست. و چیزی نیست که به خاطرش به همدیگه فخر بفروشیم.

البته از یه نظر قابل درکه. چون فرد در سطحی بالاتر از اطرافیانش قرار گرفته و دیگران نمی تونن جزئیات سختی هایی رو که کشیده درک کنن. مثلا من به طور کلی می تونم بفهمم یک فرد مبتلا به سرطان چه رنجی می کشه و درکش می کنم اما تا زمانی که خودم مبتلا به این بیماری نباشم و اون میزان رنج و درد رو حس نکنم نمی تونم بفهمم روزها از درد به خود پیچیدن و دم نزدن از ترس این که مبادا خاطر خونواده ات مکدر بشه یعنی چی!

خلاصه این که هر دو طرف حق دارن. اما نمی دونم راه حل چیه.

3) آدم باید یکی رو داشته باشه که وقتی حوصله اش سر می ره و با فیلم دیدن، کتاب خوندن، خرید کردن، بیرون رفتن، حرف زدن با خونواده و دوستان، بازی کردن، دیدن سریال های تکراری تلویزیون و خلاصه خیلی چیزای دیگه حوصله ی مبارک سرجاش برنگشت و حس و حال آدم خوب نشد، بتونه باهاش حرف بزنه و حال دلش خوب بشه.

کسی که مطمئن باشی از بودنش.

کسی که مطمئن باشی از حضورش.

باشد که یکی از این آدم ها نصیب مان شود. و خودمان هم یکی از این جور آدم ها برای کسی باشیم.

4)برادر جانمان سخت به تلاش و تکاپو افتاده. همچین با استرس درس می خونه که بیا و ببین. و من انچنان از معلم امسالش ممنونم که دلم می خواد برم دستشو ببوسم. (بزنم به تخته چشم نخوره)دو ساله این بچه مدرسه رفته جز خواندن و نوشتن و جمع و تفریق و اندک موادر دیگه ای چیزی بلد نیست که همین ها رو هم با حرص و جوش خوردن پدرجانمان بلده. دستم به معلم قبلیش برسه اسپری فلفل می پاشم تو چشماش. دو ساله ندیدم این بچه کتاب دستش بگیره.

فعلا همین ها

:))


گمـــــــشده :)