بــــــــاز آی

سلام دوست من...

بایگانی
۱۳آبان

چند وقت پیش محض تنوع با یه گروه تو رنج سنی خودم کوه رفتم. نشسته بودیم به حرف زدن. یعنی اونا حرف می زدن من گوش می دادم.  با شوق و ذوق از کوه هایی که رفته بودن حرف می زدن و چند تا دختر نازی هم که کنار من بودن با شور زیاد گوش می دادن و "وااااو" و "اووووه" و "چه خفن" می گفتن. پسرا هم انگار چه کار مهمی انجام دادن، بادی به غبغب نداشتشون مینداختن و با شور بیشتر از قله ها می گفتن.

خنده ام گرفته بود. اما سعی کردم منم خودمو حالا نه علاقه مند، حداقل تحسین کننده نشون بدم. به تجربه هایی که داشتم فکر کردم و با حرف های پسره مقایسه می کردم. یه جوری بودم که انگار پسرم داره از تجربیات مدرسه اش برام می گه.

واقعیتش اینه وضعیت الانم مثل وضعیت سوباسا تو فصل دوم کارتون فوتبالیست هاست. اونجایی که تمام رقباشو شکست داده اما هنوز نه می تونه از ژاپن بره و نه می تونه توی فوتبال حریفی برای خودش پیدا کنه.

حالا من دنبال حریف نمی گردم راستش. ذات کوهنوردی حریف طلب نیست. یه هم قدم و همراه پایه می خوام. که بدون نگرانی های کاری و خانوادگی روزهای تعطیلش رو با هم بزنیم به کوه و کوهستان های اطراف مون رو کشف کنیم تا زمانی که بتونیم ما هم از ژاپنی که توش گیر افتادیم بزنیم بیرون.

گروه خودمون خیلی وقته بی رمق شده. برنامه گروه های دیگه رو چک می کنم یا انقدر پیشرفته ان که هر چند وقت یه بار از ژاپن شون می زنن بیرون یا انقدر بچه ان که با صعود پرآو تو یه روز و نیم و با شب مانی ذوق مرگ می شن. 

تلاش می کنم گروه خودمون دوباره دور هم جمع بشه اما تا حدی ممکن نیست. "و" و "م" نامزدی شونو به هم زدن. نوید کوچیکه به رسم دوستی توی گروه های دیگه با "و" همراهه. "س" توی دماوند از برخورد بقیه ناراحت شده و دیگه با ما کوه نمیاد. عمو زانوش آسیب دیده و تا اطلاع ثانوی ترک کوه کرده. "افی" بیشتر تو فکر برنامه های گلگشتیه تا کوه. 

"م" که به قول خودش ارتش تک نفره اس و گاها با دوستاش می ره و چون محدودیتی نداره دنبال کشف جاهای جدیده.

امین هم که از وقتی کوچولوش به دنیا اومده کلا بی خیال کوه شده البته منم کوچولو می داشتم بی خیال کوه بودم والا.

خلاصه نمی خوام امسال زمستون داغ کوه رفتن حسابی رو دلم بمونم. آدرنالین می خوام. هیجان زیاد تا چند ثانیه قبل از آسیب یا مرگ


۹۷/۰۸/۱۳ موافقین ۵ مخالفین ۰
گمـــــــشده :)

نظرات  (۶)

۱۴ آبان ۹۷ ، ۱۰:۱۰ آقای مُرَّدَد
پس باید برم کوهنوردی!
چند روز پیش اطراف بیستون بودم. سُنقر. اسلام آباد . کرمانشاه. نون برنجی. کاک...
پاسخ:
بله مطلع ام. زیارت قبول 
روزی همیشگی تون
۱۴ آبان ۹۷ ، ۰۹:۱۰ آقای مُرَّدَد
آدرنالین در کوه یافت میشود همی؟
پاسخ:
زیااد به خصوص تو زمستون
رد میشدیم، گیر کردیم D:
خداروشکر زنده ایم
پاسخ:
حدس می زدم
خخخخخ
خدا رو شکر
۱۴ آبان ۹۷ ، ۰۷:۴۶ مریــــ ـــــم
من هیچوقت با گروه های کوهنوردی کوه نرفتم!
خیلی خیلی هم دوست دارم تجربش کنم
نزدیکه ۲ساله کانال کوه نوردی کرمان رو دنبال میکنم
و هردفه به همه اعم‌از دوست و نادوست التماس میکنم با من بیایین
ولی هیشکی قبول نمیکنه
اینکه حتما یکی باید باهام باشه بخاطر دقیقا همین حسه توعه
اینکه تو گروه اونا تنها نباشم
البته من لوازم کوه نوردی رو ندارم
بیشتر دوس دارم برنامه های گلگشتیشونو برم
ولی متاسفانه میسر نشده
همینکه تو برای خودت یه پا کوهنوردی خیلیه بابا
پاسخ:
من اولین بار که کوه رفتم تنها بودم مریم جان.
الانم خیلی اوقات تنها می رم منتها کوه داخل شهر رو نه هر جایی رو.
شما که تازه می خوای شروع کنی نگران تنها بودن نباش. تو گروه دوست پیدا می کنی. جمع شون این طوریه که نمی زارن تنها بمونی. همه گروه ها ی کوهنوردی این طورن. ربطی به شهر خاصی نداره.
به نطرم منتظر بقیه نمون. اگه دوست داری و علاقه داری بی خیال همراه باش و برو.
من اگه دنبال هنراه پایه می گردم برای اینه که نمی تونم برای کشف جاهای جدید از شهر خارج بشم فعلا. نه پولشو دارم نه جایگاه اجتماعی مورد قبول خونواده ام رو 
ولی می دونم تو همین شهر خودمون خیلی جاهای ناب هست که ندیدم و ارزش دیدن دارن و میشه با گروه رفت ولی گروه مون در حال متلاشی شدنه
پس نگران همراه نباش. یه همت و بسم الله کافیه. همراه پیدا میشه
تجهیزات خاصی هم نمی خواد. یه کوله یه روزه با یه کفش مناسب 
فعلا همینا. اگه میلی به ادامه دادن داشتی کوله خوب و کفش خوب بخر
بین کوه هایی که حالت دره های احاطه شده رو دارن، دقیقا روی زمین، ته دره، سردترین جاست. همچین جایی بودیم توو برف ، بالای کوه -۱۲ درجه ،، اون ته دره -۳۷ درجه ،، که قطعا real feel ش (چیزی که حس میشد) خیلی بیشتر بود
پاسخ:
وای خدا اختلاف دما تا این حد خیلی چشم گیره
یادم باشه هیچ وقت تو دره ها گیر نکنم. بعد وقتی تو این شرایط بودین با تجهیزات گیر افتادین یا  یهو سر از اونجا در اوردین؟ یعنی تعمدی یا اتفاقی پیش اومده
خب نی نی رو ببنده به کمرش بره کوه... اتفاقا از این کیسه کانگرو ها که بچه میزاری توش و میری کوه ، مارک دیوتر هست، خییلییی باحاله :-))
یسرا ما امسال کوه درجه دومه، درجه اول، هرجا که سرد باشه، برف باشه، خیلی سرد باشه و کمپ بزنیم در شرایط سخت... که البته کوه ، بهترین گزینه ست
(از تمرینات سخت برای قطب جنوب)
پاسخ:
اتفاقا از وقتی بچه اش به دنیا اومد کلی عکس کوله حمل نی نی براش فرستادیم.  پاشو کرده تو یه کفش می گه تا بچه ام دو سالش نشه کوه نمی برم.
تازه بهمن یه سالش میشه
راستش من شرایط برفی رو زیاد تجربه نکردم برای همین همه هم و غمم اینه امسال تو برف باشم. متاسفانه فعلا در حد کمپ زدن نیستم ولی از پس همون برنامه یه روزه هم بربیام خوشحالم.
تمریناتتون توام با موفقیت و سلامتی
ولی اخه خب فقط کوه همچین شرایطی داره که شما می خواین. جای دیگه هم هست که این طوری باشه؟

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی